کافا و یک تغییر سؤالبرانگیز
با نزدیک شدن به زمان برگزاری جام کافا، ابهامات پیرامون نحوه اعزام نماینده ایران به این مسابقات افزایش یافته است. فدراسیون فوتبال که پیشتر از اعزام تیم قهرمان لیگ به جای تیم ملی خبر داده بود، حالا مسیر را تغییر داده و از آمادهسازی تیم ملی برای حضور در این رقابتها سخن میگوید؛ تغییری که پرسشهای جدی درباره ثبات تصمیمگیری ایجاد کرده است.
جام کافا فوتسال زنان؛ از وعده اعزام باشگاه قهرمان تا بازگشت به تیم ملی
به گزارش خبرنگار مهر، رقابتهای فوتسال جام کافا در بخش زنان قرار است از ۲۸ خرداد برگزار شود. تورنمنتی منطقهای که در چهار دوره گذشتهاش همواره با قهرمانی ایران به پایان رسیده و حالا انتظار میرود نماینده ایران بار دیگر از عنوان خود دفاع کند. با این حال، مرور سیاستگذاریهای اخیر فدراسیون فوتبال نشان میدهد نوعی دوگانگی در تصمیمگیریها وجود دارد.
در ابتدای فصل گذشته لیگ برتر فوتسال زنان، فریده شجاعی، نایب رئیس بانوان فدراسیون فوتبال، با تأکید بر حضور ۱۲ تیم در لیگ از برنامههایی برای حرفهایسازی این رقابتها خبر داد. او همچنین به راهاندازی جام باشگاههای فوتسال زنان آسیا اشاره کرد و گفت که به جای اعزام تیم ملی به رقابتهای منطقهای، قرار است تیم قهرمان لیگ برتر به مسابقات کافا اعزام شود تا انگیزه باشگاهها افزایش یابد.
تناقضگویی یا تغییر استراتژی؟ ابهام در ثبات تصمیمگیری فدراسیون
این اظهارات در حالی مطرح شد که اکنون در تازهترین موضعگیری همان مقام مسئول، از آمادهسازی تیم ملی برای حضور در جام کافا خبر داده میشود. تغییری که پرسشهایی جدی درباره ثبات تصمیمگیری در فدراسیون ایجاد کرده است. اگر قرار بر تقویت ساختار باشگاهی و اعزام تیم قهرمان لیگ بود، چرا حالا مسیر به سمت اعزام تیم ملی تغییر کرده است؟
از سوی دیگر، ابهامها تنها به این تغییر رویکرد محدود نمیشود. تیم ملی فوتسال زنان با توجه به زمان اندک باقیمانده تا آغاز رقابتها، هنوز نشانه روشنی از یک برنامه آمادهسازی منسجم ارائه نداده است. در شرایطی که چنین تورنمنتی در سطح منطقهای نیازمند تدارکات مناسب و اردوهای منظم است، سکوت خبری درباره روند آمادهسازی تیم ملی بر نگرانیها افزوده است.
سکوت خبری و پاسخگو نبودن؛ پیگیریهای خبرنگار مهر بیپاسخ ماند
خبرنگار مهر طی روزهای گذشته تلاش کرده است با «شهرزاد مظفر»، سرمربی تیم ملی فوتسال زنان، و «فریده شجاعی»، نایب رئیس بانوان فدراسیون فوتبال، گفتوگو کرده و توضیحاتی شفاف درباره این تغییرات دریافت کند، اما این پیگیریها تاکنون بیپاسخ مانده است. سکوتی که نهتنها به رفع ابهامها کمکی نکرده، بلکه بر پرسشها افزوده و ضرورت شفافسازی از سوی مسئولان را بیش از پیش برجسته کرده است.
در نهایت، آنچه در شرایط فعلی بیش از هر چیز به چشم میآید، فاصله قابل توجه میان شعارهای توسعهای و واقعیتهای اجرایی در فوتسال زنان ایران است. فاصلهای که در صورت تداوم میتواند روند رو به رشد این رشته را با چالشهای جدی مواجه کند. اکنون باید دید فدراسیون فوتبال در روزهای آینده چه توضیحی برای این تناقضها ارائه خواهد داد و آیا برنامهای مشخص برای حفظ جایگاه برتر ایران در فوتسال زنان منطقه وجود دارد یا خیر.
About the Author
