پویش شاهنامهخوانی «چو ایران نباشد، تنِ من مباد» برگزار میشود
نهاد کتابخانههای عمومی کشور: علاقهمندان تا ۲۵ اردیبهشت فیلم نقالی خود را ارسال کنند
تهران – همزمان با روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، نهاد کتابخانههای عمومی کشور از برگزاری پویش شاهنامهخوانی با عنوان «چو ایران نباشد، تن من مباد» در کتابخانههای عمومی سراسر کشور خبر داد.
به گزارش خبرنگار ما، این پویش ملی با هدف ترویج زبان فارسی، آشنایی نسل جوان با شاهنامه فردوسی و زنده نگه داشتن فرهنگ حماسی ایرانزمین طراحی شده است. اعضای کتابخانههای عمومی در سراسر کشور میتوانند با اجرای نقالی بر اساس داستانهای حماسی شاهنامه، در این رویداد فرهنگی شرکت کنند.
مهلت ارسال آثار تا ۲۵ اردیبهشت؛ علاقهمندان چه کنند؟

پویش شاهنامهخوانی «چو ایران نباشد، تن من مباد» از امروز (۱۹ اردیبهشت) آغاز شده و تا ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ ادامه دارد. شرکتکنندگان میتوانند فیلم ضبطشده از اجرای نقالی خود را همراه با مشخصات فردی به کانال کتابخانههای عمومی هر استان در پیامرسان «بله» ارسال کنند.
آثار ارسالی پس از ارزیابی اولیه، در دو بخش منتشر خواهند شد:
- کانال رسمی کتابخانههای عمومی استان
- شبکه مجازی کتابخوانان کشور
چرا شاهنامهخوانی در روز پاسداشت زبان فارسی اهمیت دارد؟
۲۵ اردیبهشت در تقویم رسمی کشور به نام «روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت فردوسی» ثبت شده است. حکیم ابوالقاسم فردوسی با سرودن شاهنامه، نقشی بیبدیل در حفظ و بالندگی زبان فارسی ایفا کرد. برگزاری پویش شاهنامهخوانی «چو ایران نباشد، تن من مباد» فرصتی است برای بازخوانی این گنجینه حماسی در فضای کتابخانههای عمومی.
کارشناسان فرهنگی معتقدند ترویج نقالی و شاهنامهخوانی در میان اعضای کتابخانهها، بهویژه کودکان و نوجوانان، میتواند تأثیر عمیقی در انتقال هویت ملی و فرهنگی به نسلهای آینده داشته باشد.
نهاد کتابخانهها: انتشار آثار در شبکه مجازی کتابخوانان
نهاد کتابخانههای عمومی کشور تأکید کرده است که تمامی فیلمهای ارسالی پس از تأیید، در شبکه مجازی کتابخوانان منتشر خواهد شد تا علاقهمندان به فرهنگ و ادب فارسی در سراسر کشور بتوانند از این اجراها بهرهمند شوند.
این پویش در شرایطی برگزار میشود که استقبال از برنامههای شاهنامهخوانی در سالهای اخیر رشد قابل توجهی داشته است. فعالان حوزه کتاب معتقدند: پویش شاهنامهخوانی «چو ایران نباشد، تن من مباد» میتواند نقطه عطفی در احیای آیین نقالی در کتابخانههای عمومی باشد.





